ادامه دارد...

هرچه تبسم غبیشی هرکجا می‌نویسد

افسانه‌ی اسطوره

نجف دریابندری

«... «اسطوره» کلمه‌ای است که در زبان فارسی معنایی نداشته است و طبعاً تعارضی هم نمی‌توانسته است با خود بیاورد؛ کلمه‌ای بوده است خالی و متروک، و لذا خنثی و کدر (حاجب ماورا، غیر شفاف) و در عین حال دهان پرکن و مرعوب کننده. دلیلِ انتخاب آن باید همین صفات و مشخصات بوده باشد، و توضیح رواج آن هم، به گمان من، این است که آن تعارضی که در «افسانه» به چشم می‌خورده و ذهن ساده را متحیر و معذب می‌کرده است در این کلمه‌ی تاریک دیده نمی‌شود...»

+ تبسّم غبیشی ; ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۱/۱٥
comment نظرات ()